Z powyższego wstępu wynika zatem kilka ciekawych rzeczy. Po pierwsze, nawet w najlepszych, najbardziej sprzyjających warunkach, takich jakie każdy podaje jako przykład wymarzonego życia, ludzie mogą czuć się nieszczęśliwi. Po drugie, w kiepskich warunkach zewnętrznych, w braku dobrobytu, gdzie ciężko związać koniec z końcem, ludzie mogą czuć się mimo wszystko – bardzo szczęśliwi. Czy może być tak w rzeczywistości? Czy człowiek, który ma pod dostatkiem pieniędzy, ma pięknego partnera lub partnerkę, wiedzie życie pełne ciekawych wydarzeń, może czuć się mniej szczęśliwy, niż człowiek, który jeździ tym samym samochodem od 20 lat, i pracuje na dość kiepskim etacie? Okazuje się, że tak jest w istocie.

Czy można zatem jakoś wyćwiczyć w sobie odpowiednie nastawienie do tego, aby móc zwiększyć swoje własne poczucie zadowolenia? Odpowiedź jest prosta – tak. Wymaga jednak długiej pracy i szczerego zaangażowania. Shawn Achor przeprowadził długie badania a dzięki sukcesom w motywowaniu innych jak i zmienianiu ich nawyków, jest zapraszany do różnych firm aby podzielił się sekretem tego, jak człowiek może w ciągu kilku miesięcy zacząć odczuwać znacznie większą radość niż wcześniej.

Najważniejszą rzeczą jest według autora, że to nie środowisko, w jakim żyjemy, sprawia że czujemy się zadowoleni czy szczęśliwi, lecz nasze postrzeganie tego środowiska. Za przykład może tutaj posłużyć Uniwersytet w Harvardzie – badania przeprowadzone na studentach wykazały, że Ci ludzie cieszą się z samego faktu przebywania w murach tej uczelni. Nie jest dla nich ważne to, że w sali wykładowej znajduje się kilkanaście mądrzejszych osób od nich – sam fakt znajdowania się w tym towarzystwie powoduje znaczny wzrost dobrego samopoczucia. A czemu tak się dzieje? Wynika to z postrzegania środowiska akademickiego, zwłaszcza o takiej renomie, jako powodu do dumy. To właśnie na najlepszych placówkach środowisko wykładowców uświadomiło sobie, że nie tylko ważne jest wykładanie przedmiotów i uczenie studentów merytorycznej wiedzy, lecz także dawanie im poczucia własnej wartości, zaszczepianie w nich umiejętności do motywowania samych siebie.

Kolejną rzeczą jest zmiana postrzegania szczęścia jako czegoś, co leży poza naszym zasięgiem. Przeważnie uważamy, iż żeby być szczęśliwym, należy kupić/wygrać/osiągnąć coś, co w tym momencie leży poza naszym zasięgiem. Gdy osiągamy swój cel, szczęście, które miało być nagrodą, przesuwa się na kolejny dalszy niż poprzedni, i tak dalej. Problem z tym punktem widzenia jest taki, iż człowiek w zasadzie nigdy nie będzie szczęśliwy. Jeżeli przyzwyczajmy nasz mózg do tego, iż najpierw coś należy osiągnąć, aby móc dostać zastrzyk szczęścia, to w istocie nigdy go nie dostaniemy. Zmiana powinna polegać na tym, iż odwracamy ten system w ten sposób, iż to właśnie poczucie radości, szczęścia, pozytywnej energii wykorzystujemy do tego, aby osiągać kolejne cele. Szczęście towarzyszy nam od samego początku, a przy okazji kolejnych sukcesów systematycznie je powiększamy. Dlaczego ten system miałby być lepszy? Jak się okazuje, człowiek podczas działania dopaminy, oprócz doświadczania poczucia radości, ma pobudzone w mózgu rejony mobilizujące go do szybszej nauki i wydajniejszej pracy.

Jak zatem sprawić, aby móc odczuwać większe poczucie zadowolenia? Sposobem opracowanym przez Shawna Achora jest konsekwentne wykonywanie kilku czynności przez okres kilku miesięcy. Czynnościami tymi kolejno są:

• Bycie wdzięcznym – technika polegająca na tym, iż każdego dnia poświęcamy około dwudziestu minut na przypomnienie sobie i utrwalenie w pamięci tego, co inni zrobili dla nas oraz co zrobiliśmy dla innych. Dzięki temu utrwalamy w sobie pozytywne wspomnienia i schematy myślenia.
• Zapisywanie dobrych rzeczy – podobnie jak wyżej, z tym że zapisujemy sobie codziennie jedną dobrą rzecz, jaka nas dziś spotkała.
• Bezinteresowne okazywanie pomocy – codziennie musimy szukać chociaż jednej okazji do tego, aby móc pomóc w sposób bezinteresowny.

Te trzy proste ćwiczenia, wykonywane sumiennie każdego dnia, pozwalają zmienić „okablowanie” naszego mózgu, aby zaczął po pewnym czasie w sposób naturalny dostrzegać dobre rzeczy w codziennych wydarzeniach. Dzięki temu będziemy w stanie odczuwać większy poziom szczęścia niezależnie od okoliczności jakie nas spotykają, bowiem z każdego wydarzenia można wyciągnąć jakąś pozytywną emocję, zwłaszcza, kiedy sami będziemy się przyczyniać do powstawania owych emocji.

REGULAMIN KONKURSU „ DODAWAJ WPISY – ZGARNIJ SZKOLENIE”

_________________
FORUM-SZKOLENIA.PL
Pozdrawiam
Administrator

Wielka Orkiestra gra po raz 20 a my po raz 2 pomagamy chorym dzieciom.

Pomagamy bo mamy potrzebę niesienia pomocy.

Nasza aukcja ma numer 566323

http://aukcje.wosp.org.pl/show_item.php?item=566323

Po wygraniu licytacji, wpłacone pieniądze wpłyną wprost na konto fundacji WOŚP. U nas masz cały 2012 rok aby uczestniczyć w dowolnym szkoleniu otwartym organizowanym przez naszą firmę w Krakowie.

Na ręce Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, dla dzieci – pomagając ratować Ich życie.

Podobnie jak w zeszłym roku, również i w tym, przeznaczamy na licytację jedno miejsce na dowolnym szkoleniu otwartym organizowanym przez firmę szkoleniową AVENHANSEN Sp. z o.o.

Osoba, która wygra licytację będzie uprawniona do uczestnictwa w dowolnym szkoleniu otwartym. Otrzyma od nas również specjalny Certyfikat potwierdzający przekazanie pieniędzy dla WOŚP. Oczywiście otrzyma od nas również Dyplom uczestnictwa w szkoleniu.

Lista dostępnych szkoleń znajduje się tu »

Szkolenia otwarte AVENHANSEN organizuje w miastach:

Kraków, Warszawa, Poznań, Zakopane

Serdecznie zapraszamy.

Wszelkich, szczegółowych informacji udzieli Państwu

Katarzyna Szypowska

Specjalista ds. Organizacji Szkoleń Otwartych

e-mail: kszypowska@avenhansen.pl
tel. 12 399 41 90, 515 212 450

„Umiejętność nawiązywania kontaktów z ludźmi jest takim samym towarem, jak kawa czy cukier. I za tę umiejętność zapłacę więcej niż za każdą inną pod słońcem.”

John. D. Rockefeller

Książka, w oparciu o którą piszę, powstała w wyniku niezadowolenia autora z tego, że na rynku nie mógł znaleźć żadnej pozycji która przeznaczona by była dla dorosłych i dawała wskazówki, jak postępować z innymi ludźmi. Praca, którą wykonał autor, była ogromna. Przekopał się przez dziesiątki tomów, poradników, artykułów, ksiąg filozoficznych i innych tego typu. Czytał biografie wielkich ludzi. Wszystko to w celu zrozumienia, jak największe umysły naszego świata postępowały z innymi ludźmi. Kulminacją tego procesu było zebranie w jednym miejscu praktycznych pomysłów, jakie kiedykolwiek wykorzystano do zjednania sobie przyjaciół i zdobycia autorytetu.

„Akceptacji pragniemy tak bardzo, jak nienawidzimy potępienia”

Co autor nam poleca robić, abyśmy czuli, że zjednujemy sobie ludzi? Pierwsza rada dotyczy naszego podejścia do kwestii krytykowania innych. Przykładem są seryjni mordercy. Czemu? Ludzie mają tę cechę wspólną, że często nie dostrzegają swojej winy, nawet, jeśli jest ona ogromna. Najgorsi kryminaliści z Nowego Yorku są przykładem osób, które nawet w obliczu niezbitych dowodów ich przestępczej działalności, szczerze wierzyli, że działali w słusznej sprawie. I że to społeczeństwo ich zaszufladkowało i określiło mianem przestępcy. To skoro tacy ludzie potrafią wierzyć w swoją niewinność, jak się mają zachować osoby z naszego najbliższego otoczenia? Krytyka, jaką ich obdarzamy, za źle wykonaną pracę, za popełnione błędy, powoduje w człowieku odruch obronny oraz wymyślanie różnych usprawiedliwień. Krytykowanie jest niebezpieczne, gdyż rani dumę człowieka, poczucie wartości i budzi niechęć do osoby krytykującej. Jak wynika z badań przeprowadzonych przez psychologa B. F. Skinnera, uraza i niechęć spowodowane naszą krytyką mogą w efekcie wyłącznie zdemoralizować pracowników lub członków rodziny. Krytyka nie poprawia zachowania osoby, do której jest skierowana. Wystarczy przypomnieć sobie czas, kiedy my kogoś za coś krytykowaliśmy, a potem mieliśmy jeszcze czelność sądzić, że robimy to dla dobra drugiego człowieka. Z drugiej strony, jak my odbieramy krytykę? Każdy odpowie, że konstruktywna krytyka pomaga – być może, ale tu nie chodzi o uzyskiwane rezultaty. Nasza osoba będzie się drugiemu człowiekowi już źle kojarzyć, będą się z nami wiązały złe emocje. Zamiast krytykować, lepiej jest naprowadzić drugą osobę na właściwy tor sugestiami, tak, aby sam wpadł na właściwe rozwiązanie, lub, dostrzegł swój błąd. Niech sam siebie skrytykuje w duszy. My lepiej tego nie róbmy.

„Żądza bycia ważnym”

John Dewey

Jak sprawić, aby ktoś coś zrobił? Z takim pytaniem autor kieruje się do czytelnika. I po chwili serwuje mu gotową odpowiedź. Najpewniejszym sposobem, aby druga osoba coś zrobiła dobrze, to sprawić, aby sama chciała to zrobić. Nie ma innego równie skutecznego sposobu. Ludzie walczą o to, czego sami pragną. Pragnienia, które w sobie noszą są motorem napędowym ich działania. Większość ludzi posiada zbliżone pragnienia, które może przedstawić taka lista:

• Zdrowie i utrzymanie życia
• Jedzenie
• Sen
• Pieniądze, i to, co można za nie kupić
• Zadowolenie seksualne
• Powodzenie własnych dzieci
• Poczucie ważności

Myślę, że wiele osób podziela swoje pragnienia z tym, co przedstawił autor. Mogą pojawić się pewne przetasowania w hierarchii niektórych pragnień, mogą pojawić się inne, podobne do pozostałych. Ale podstawowy fakt pozostaje ten sam – każdy czegoś pożąda. I działa ze względu na to, że może spełnić swoje potrzeby. O ile jednak prawie każdy z nas spełnia się i zaspokaja większość z tych potrzeb, tak ostatnią potrzebę, poczucie ważności, ciężko jest zaspokoić. Pożądamy bycia docenianym, ważnym, niezastąpionym. To największe pragnienie człowieka.

Co zatem dla autora oznacza spełnienie się jako jednostka, uzyskanie autorytetu i władzy?

„Oto jest ten niszczący ludzki głód; ci nieliczni, którzy ów głód zaspokoją, będą mieć wszystkich ludzi w ręku, a po śmierci opłakiwać ich będzie i żałować nawet grabarz.”

Co my możemy zrobić, aby zyskać przychylność innych? Ukazać im uznanie i zachęcić do działania. Należy dawać innym odpowiednie bodźce, aby sprawić, by chcieli pracować, by chcieli przebywać z nami, rozmawiać o sobie i swoich pomysłach. Autor w książce cytuje Charlsa Schwabowa, człowieka który dostawał trzy tysiące dolarów dziennie za to, że umiał żyć z innymi ludźmi w zgodzie: – „Nigdy nie krytykuję nikogo. Wierzę w dawanie ludziom bodźców do pracy. Chętnie więc chwalę, a niechętnie szukam winnych. Jeśli coś mi się podoba, aprobuję to z całą serdecznością i nie szczędzę pochwał.”

A teraz przypomnijmy sobie, kiedy kogoś pochwaliliśmy szczerze za to, że zrobił coś lepiej niż my? Czy potrafimy wynieść się ponad własne ambicje i przyznać komuś prawo do tego, że jest lepszy niż my czy inni? Warto jest posiąść tę cechę, czyli chwalenia innych za to co zrobili, a nie krytykowania za to, czego zrobić im się nie udało.

Książkę polecam każdej osobie, która z tych czy innych względów czuje, że ma problem ze stworzeniem satysfakcjonujących relacji z ludźmi w swoim otoczeniu. Lecz trzeba mieć w pamięci to, co autor wspomina na samym początku – książka ta to jedynie zbiór mądrych porad wielkich ludzi. To, czy będziemy się umieć do nich zastosować, zależy od tego, jak bardzo chcemy wprowadzić zmianę we własnym życiu.

Na szczęście jednak, nauka języka dziś zaczyna się od najmłodszych lat praktycznie każdego dziecka. Obecnie w Polsce język angielski to przedmiot, którego uczy się znakomita większość młodzieży i prawie wszystkie dzieci. Dzięki rozprzestrzenianiu się popularności i zapotrzebowania na znajomość obcego języka, sporo osób w wieku starszym przystępuje do nauki. Właśnie dla nich przygotowano wiele kursów. Zakres wyboru jaki mają jest ogromny, co zawdzięczamy popularności tego języka. Początkujący, najlepiej dzieci, mogą zacząć od kursów typowo zabawowych, prowadzonych metodą Helen Doren, które przeznaczone są głównie dla małych dzieci a skończywszy na wysoko wyspecjalizowanych kursach dla ściśle określonych grup. Nauka specjalistycznego słownictwa to odrębna kategoria szkoleń z obcych języków. Co powinno być motorem napędowym dla osób myślących o rozpoczęciu nauki języka to świadomość że współczesny rynek pracy stale się zmienia. Napływający do kraju kapitał sprawia, że nagle może się zmienić struktura zatrudnienia w zakładzie. W niedługim czasie możemy być zmuszeni do  dostosowania się do nowych warunków. Zapotrzebowanie na specjalistyczny język angielski jest coraz większe i dlatego specjalistyczne szkoły językowe proponują odpowiednie kursy dla tych, którzy chcą poszerzyć zakres swojego słownictwa. Podstawowy czy nawet średnio zaawansowany język angielski opanowany na tradycyjnym kursie nie obejmuje na przykład języka technicznego. Zakład pracy może zlecić organizację takiego szkolenia dla swoich pracowników, albo zlecić samym pracownikom poszerzenie wiedzy specjalistycznej. Oprócz szkoleń organizowanych w firmach, języka można uczyć się na własną rękę, poszerzając swój własny zasób słów. Język angielski na płycie CD jest dołączany do wielu książek poświęconych nauce języka. Zaletą tego typu materiału jest możliwość słuchania oraz interaktywnego wykonywania ćwiczeń. Jest to metoda o tyle dobra, że od razu można dokonać sprawdzenia czy ćwiczenie wykonane jest poprawnie. Ponadto, takie rozwiązanie przynosi dodatkowe korzyści – nagrania na płycie CD pozwalają na osłuchanie się z językiem. Poza kursem, język angielski na CD może również służyć do nauki własnej, jako forma utrwalenia wiadomości z kursu, albo wręcz w ogóle do samodzielnej nauki języka. Trzeba jednak pamiętać, że żaden nauczyciel nie poprawi naszych wypowiedzi, wiec od czasu do czasu podczas takiej nauki warto swój język angielski zweryfikować u jakiegoś profesjonalnego lektora. Dobrym sposobem są kursy konwersacyjne, na których można porozmawiać i sprawdzić swoje umiejętności. Większość bowiem nauczycieli i lektorów zgodnie stwierdza, że najtrudniejszym elementem do opanowania jest sztuka potocznego mówienia. Jak wiadomo, każdy język służy komunikacji międzyludzkiej i tylko w takich warunkach może być efektywnie rozwijany i ćwiczony. Dochodzi do tego kwestia różnicy pomiędzy naszym językiem, a angielskim. Język angielski w porównaniu z polskim ma o wiele bardziej skomplikowana gramatykę, która sprawia problemy podczas nauki. Najlepszym sposobem są konwersacje z osobą biegłą w obcym języku. Na szczęście, takie właśnie zajęcia coraz częściej proponują szkoły prywatne. Można wówczas szlifować język angielski z tzw. native- speakerem, czyli nauczycielem, który podczas zajęć prowadzi normalną rozmowę. Nie ma tu podręczników czy zeszytów, a całe zajęcia to „pogawędka” po angielsku.

Oferta szkoleniowa z zakresu języka angielskiego jest w dzisiejszych czasach bardzo szeroka. Każdy człowiek chcący poszerzyć swoją wiedzę znajdzie odpowiadający jego poziomowi i potrzebom kurs. Szybko zmieniające się warunki pracy w jakich żyjemy zmuszają nas do podejmowania trudnych wyzwań. Jednak nie można zapominać że nauka języka obcego powinna być zawsze czymś więcej niż tylko dostosowaniem się do nowego środowiska – to jednocześnie szansa na rozwinięcie swoich umiejętności a być może odkrycie w sobie utajonego dotąd talentu.

Najbardziej dotyka nas śmierć naszego współmałżonka, bądź partnera życiowego. I nie miejmy do siebie pretensji, czy wyrzutów sumienia, że nie wymieniliśmy takiej sytuacji, jako najbardziej traumatycznej. Jest to bowiem tak niecodzienne wydarzenie, iż nikt z nas o nim nie myśli na co dzień. Niewiele mniej stresuje nas kolejna sytuacja związana niejako z naszym związkiem, a mianowicie rozwód bądź rozstanie z naszym współtowarzyszem. Nagle musimy zweryfikować czy jesteśmy sobie w stanie poradzić będąc skazanymi jedynie na siebie samych i uporać się z poczuciem osamotnienia po stracie ukochanej osoby.

Kolejną przyczyną stresu okazuje się być utrata bliskiego członka rodziny: rodzica, dziecka, czy też innej osoby, z którą byliśmy blisko związani. Ten czynnik również nie wymaga komentarza, szczególnie jeśli przypomnimy sobie uczucia jakie towarzyszą nam przy pożegnaniu z kimś, na kim nam zależało. Często wówczas odczuwamy tak głęboki żali i ból, iż nie zdajemy sobie sprawy, że jest to w ogóle powiązane ze stresem.

Inną kwestią, która mocno nas porusza to tym razem sprawa związana z nami samymi, a mianowicie nasza choroba tudzież uraz zdrowotny. Pewnie dlatego też, w społeczeństwie polskim można zauważyć dwie wyraźnie zarysowane tendencje. Otóż istnieje grupa osób, która z każdym katarem udaje się do lekarza, a czytając w poradnikach, czy też magazynach o różnych chorobach, natychmiast rozpoznaje u siei wymieniane symptomy. To musi być rzeczywiście stresujące, jeśli co róż musimy z niepokojem oczekiwać na wyniki badań, które są dla nas niczym wyrocznia. Druga grupa z kolei, nie chodzi do lekarza w ogóle. Często słyszymy stwierdzenie, że na choroby i lekarzy trzeba mieć czas i zdrowie. Te kuriozalne wydawałoby się stwierdzenia, zawierają jednak źdźbło prawdy, ponieważ nie każdy ma tyle cierpliwości i zacięcia aby czekać w niekończących się kolejkach. Wracając jednak do tematu, osoby, które nie korzystają z usług służby zdrowia, również przeżywają chroniczny stres, ponieważ podświadomie chociażby zastanawiają się, co się stanie jak będą już zmuszeni pójść do lekarza, czy nie okaże się wówczas, ze jest już za późno na leczenie, bądź odkryją jakąś straszną przypadłość, którą można było wcześniej wyleczyć.

Na szczęście kolejna przyczyna stresu jest dość pozytywna, a mam tutaj na myśli zawarcie związku małżeńskiego, i chyba wszyscy, ci którzy byli bohaterami tego wielkiego dnia przyznają mi rację. Oczywiście każdy z nas jest wówczas szczęśliwy, ale jak się okazuje nie tylko, boimy się bowiem o wszystko: począwszy od tego jak wypadniemy podczas tego małego teatrzyku a skończywszy na niepokoju o jakość serwowanych dań. Podobną siłę stresu, odczuwamy zresztą kiedy dowiemy się o ciąży, która również dostarcza nam prawdziwą sinusoidę wrażeń.

Dopiero na kolejnym miejscu plasuje się coś, co pewnie, wydawałoby się będzie wiodło prym, wśród czynników stresujących nas najbardziej. Zwolnienie z pracy jest kolejną przyczyną naszych obaw i niepokojów, i jest to dość oczywiste ponieważ nawet krótkotrwały brak pracy wiąże się z licznymi konsekwencjami, takimi jak problemy finansowe, spadek samopoczucia i pewności siebie, a nawet problemami rodzinnymi.

Choroba w rodzinie również uplasowała się w pierwszej dziesiątce sytuacji problematycznych, powodując u nas tym większy niepokój, iż tak naprawdę nie mamy na nią żadnego wpływu. Po pierwsze wyobrażamy sobie ból, jaki odczuwa ktoś bliski, a po drugie obawiamy się, czy oby na pewno jesteśmy informowani o wszystkich istotnych kwestiach medycznych.

Ostatni powód stresu, jaki chciałabym przytoczyć może dla niektórych wydawać się dość zaskakującym. Zmiana sytuacji finansowej okazuje się być kolejną przyczyną naszego zdenerwowania. Od razu nasuwa nam się pewnie sytuacja z przedstawioną powyższej stratą pracy, ale problem można również potraktować inaczej. Szybkie wzbogacenie się może być równie stresujące. Wyobraźmy sobie sytuację, o której marzy większość z nas, a mianowicie wygrana w totolotka. Po pierwszych minutach euforii, pewnie byłoby trochę nerwowo. Nagle mamy mnóstwo pieniędzy, ale boimy się ich użyć. Wszyscy dookoła wydają się wiedzieć o naszym sekrecie, a my miotamy się w myślach jak spożytkować taką ogromną sumę wygranej.

Czasami warto sięgnąć sobie do takich badań, aby na chwilę zapomnieć o naszych często trywialnych problemach, które psują nam i zakłócają kolejne dni. Dopiero gdy zdamy sobie sprawę, jakie naprawdę moglibyśmy mieć bolączki, otwieramy oczy i przestajemy się przejmować błahostkami, zyskując tym samym zdrowy dystans.

]]> http://www.szkolenia-administracji.pl/2011/05/co-nas-stresuje/feed/ 1 http://www.szkolenia-administracji.pl/2011/02/swiadomosc-mowy/ http://www.szkolenia-administracji.pl/2011/02/swiadomosc-mowy/#comments Thu, 17 Feb 2011 08:57:40 +0000 admin http://www.szkolenia-administracji.pl/?p=131 Zasadniczą funkcją języka jest to, że właśnie dzięki niemu poznajemy otaczający nas świat. Paradoksalnie, percepcja utożsamiana jest ze zdolnością widzenia (postrzeganie), jednak to właśnie język umożliwia nam nazwanie widzialnego świata – światem. Według niektórych badaczy i teoretyków kultury, język, a co za tym idzie i mowa, to system uzupełniający naturalne braki ludzkiej kondycji biologicznej w otaczającym nas świecie. Następstwem istnienia zdolności mówienia, a więc komunikowania się, jest stworzenie wysoko skomplikowanego systemu umożliwiającego wymianę wiedzy, poglądów, znaczeń symboli i alegorii, zbiorowiskiem ludzkich nawyków, tradycji i wierzeń – czyli kultury. Ludzie wchodzący w świat kultury muszą (gdyż są zdeterminowani przez biologiczne uwarunkowania) wchodzić w sytuacje komunikacyjne, dzięki czemu realizują i zaspokajają swoje potrzeby.

Komunikowanie międzyludzkie zdeterminowane jest przez kilkadziesiąt różnych czynników. Każdy z nas życzyłby sobie, aby jego umiejętności w posługiwaniu się mową była na najwyższym możliwym poziomie. Determinującym nasze powodzenie w tym temacie jest natomiast świadomość istniejących współzależności pomiędzy różnymi czynnikami tworzącymi sytuacje komunikacyjne, w których na co dzień uczestniczymy. Warto zastanowić się, jakie to zależności są, dlaczego wpływają na interakcje międzyludzkie, oraz jak ćwiczyć swoje umiejętności w dziedzinach, które umożliwią nam sprawniejsze przekazywanie wiedzy, dyrektyw, próśb lub po prostu informacji komunikacyjnych.

Aby zorientować się w podstawowych zagadnieniach komunikacji międzyludzkiej, warto przyjrzeć się najbardziej dziś rozpowszechnionemu modelowi komunikacji językowej i wywodzących się z niego typologii funkcji języka(która stanowi rozszerzenie typologii Karla Bühlera). Roman Jakobsaon, jeden z najwybitniejszych filologów XX wieku, współtwórca metody strukturalnej,  był wybitnym erudytą i poliglotą. Był też autorem kilku tekstów dotyczących literatury polskiej (między innymi analizy wierszy Norwida i Wierzyńskiego). Według niego istnieje kilka kategorii językowych, do których należą: nadawca, komunikat, kod, kontekst, kontakt oraz odbiorca. Przewaga któregoś z nich powoduje ujawnienie danej funkcji języka. Zatem do każdej kategorii przysługuje funkcja, zdeterminowana przez przeważający w danym momencie aspekt komunikacji. Te funkcje dzielimy na: emotywną, fatyczną, poetycką, metajęzykową, poznawczą oraz konatywną. I tak, funkcja fatyczna na przykład odnosi się do kontaktu między nadawcą a odbiorcą, więc nacisk położony zostaje na zawarcie porozumienia, poprzez takie środki jak wspólnie rozumiany kontekst, szyfrowanie i deszyfrowanie przekazu komunikacyjnego w jasny i klarowny sposób. Kiedy mówimy natomiast o funkcji emotywnej, to mamy na myśli rolę nadawcy w danej sytuacji komunikacyjnej. Każda przewaga danego aspektu komunikacyjnego dotyczącego wybranej kategorii powoduje wzrost znaczenia danej funkcji. W literaturoznawstwie polem zwiększonej koncentracji jest oczywiście funkcja poetycka, jako rezultat koncentracji na jakości i estetyce dago komunikatu (mówi się nawet o zwróceniu się komunikatu w swoją własną stronę, czyli zmodyfikowanie go według reguł np. z dziedziny poetyki normatywnej). Na co dzień jednak w sytuacjach nam znanych, każda funkcja odgrywa swoją rolę, chociaż nasilenie jednej, lub zmniejszenie znaczenia drugiej jest uzależniona od nas.

Można w tej chwili zastanowić się, na co my kładziemy szczególną uwagę podczas procesu komunikacji. Czy staramy się wywrzeć jak najlepsze wrażenie i umieścić naszą osobę w centrum zainteresowania, używając do tego celu słów kierujących uwagę odbiorcy na nas (czy w naszej mowie przeważają zwroty „ja”, „mój”, „mojego”, „dla mnie”, oraz wszelkie inne zwroty odnoszące się do naszej osoby)? A może używamy kwiecistego języka, starając się wywrzeć na rozmówcy wrażenie naszym wysokim poziomem erudycji i szerokiej znajomości słów rzadko używanych, dając wyraźny sygnał wywyższenia funkcji poetyckiej? Albo być może nasza postawa jest pro-komunikacyjna, czyli nastawiona na jak najdłuższe podtrzymanie sytuacji komunikacyjnej, dzięki zwróceniu szczególnej uwagi na swojego rozmówcę, dając wyraz naszemu zainteresowaniu poprzez zalanie go pytaniami odnoszącymi się do jego kondycji? Nie zapominajmy, że podtrzymywanie relacji w sytuacji komunikacyjnej to nie tylko aktywne zadawanie pytań, lecz również aktywne słuchanie – zdolność, o ćwiczeniu której nigdy nie wolno zapominać. Zdolność słuchania to nie tylko pokazanie swojemu rozmówcy, że zależy nam na tym, o czym mówi, lecz również jest to wspaniały system nauki – inaczej człowiek uczy się poprzez słuch, a inaczej poprzez czytanie. Rozwijanie tej zdolności pomaga zatem nie tylko w sytuacji, gdy chcemy podtrzymywać relacje, lecz również kiedy dążymy do zwiększenia efektywności procesu nauki. Niezależnie jednak od tego, który model występuje u nas, oraz u osób z którymi na co dzień rozmawiamy, bądź do których przemawiamy, musimy pamiętać, jaki ma to wpływ zarówno na przebieg danej rozmowy jak i na ogólnie odbierany obraz naszej osoby. Udana komunikacja to taka, w której zarówno my jak i nasz rozmówca uzyskał poczucie satysfakcji, poprzez spełnienie wcześniej założonych kategorii rozmowy – uzyskanie informacji na których nam zależało, dowiedzenie się pewnych rzeczy, oraz każda inna potrzeba którą zaspokajamy dzięki posiadaniu umiejętności komunikacyjnych.

Warto zastanowić się nad tymi aspektami, zwłaszcza że w życiu codziennym nie unikniemy konfrontacji z innymi uczestnikami kultury. Jeżeli chcemy żyć w pełni, musimy wiedzieć jak język i mowa wpływają na nasz świat.

Płaca czasowa to najczęściej stosowana forma płacy z uwagi na fakt, iż nie wszystkie czynności zawodowe da się w prosty sposób zmierzyć, ocenić i w zamian wynagrodzić. W takich przypadkach głównym kryterium jakie bierze pod uwagę pracodawca jest czas pracy. Wówczas umowy zawierają treści stanowiące o ilości godzin, jakie musimy spędzić w firmie, a co za tym idzie, kwocie jaką za to otrzymamy. Naturalnie od razu nasuwa się zarzut, iż pracownik może być przez to mało wydajny czy zmotywowany, ponieważ pracuje według starej maksymy: „czy się stoi, czy się leży….”, i niestety jest to często prawda. Zatrudniony może bowiem jedynie udawać, że jest głęboko pochłonięty jakąś czynnością zawodową, a w tym samym czytać książkę pod biurkiem, licząc godziny, które musi jeszcze spędzić w biurze. Co więcej, jest to system dość niesprawiedliwy z uwagi na fakt, że różni pracownicy wynagradzani taką samą kwotą, wykonują różny zakres obowiązków. Warto jednak poszukać pozytywów opisywanego systemu, które są również dość łatwo obserwowalne. Przede wszystkim, zatrudnieni mogą mieć poczucie bezpieczeństwa, iż co miesiąc otrzymają taką samą kwotę pieniędzy. Co więcej, jest to dość wygodne rozwiązanie dla osób, które naliczają wynagrodzenia, ponieważ w tym przypadku będą to robiły niejako automatycznie.

Często korzysta się także z płacy premiowej, która w opozycji do wcześniejszej możliwości, może pomóc w motywowaniu zatrudnionych. Nie oznacza to oczywiście, że jeśli pracownik będzie mniej wydajny w poszczególnym miesiącu, to  nie otrzyma wynagrodzenia. Dostanie wypłatę, ponieważ oprócz premii, będzie go obowiązywała także płaca zasadnicza, czyli opisana wcześniej forma wynagradzania czasowego. Ten system wydaje się być korzystny i sprawiedliwy i tak naprawdę, może zaistnieć tylko jedna obawa. Nieprawidłowo skonstruowany, może w znacznym stopniu zaszkodzić poprzez osłabienie bądź wręcz zdemotywowanie osób zatrudnionych.

Kolejną sposobem wynagradzania jest płaca akordowa. Najczęściej, taki system jest stosowany we wszelkiego rodzaju produkcjach.  Wówczas można dokonać wyboru pomiędzy akordem jednostkowym, czyli liczonym od ilości produktów, jakie wytworzymy czy wykonamy, a akordem czasowym, gdzie istotny jest okres czasu, w którym jesteśmy w stanie wytworzyć daną liczbę dóbr. Istnieje jednak dość duże ale, co do stosowania tego sposobu wynagradzania, a mianowicie może być on wykorzystywany praktycznie tylko w przypadku prac prostych i nie wymagających szczegółowości.  Jeśli zaś chodzi o stronę pozytywną, to na pewno warto zauważyć, iż opisywany system płac jest dość logicznym i prostym sposobem motywowania pracowników, a co więcej pozwala  na pozytywne współzawodnictwo zatrudnionych, którzy wzajemnie nakręcają się na coraz to bardziej wydajną pracę.

Istnieje także metoda wynagradzania, która łączy w sobie wszystkie wcześniej opisane sposoby. Jak to możliwe? W płacy zadaniowej, bo tak jest określany ten rodzaj, pracownik otrzymuje od swojego zwierzchnika zadanie do wykonania, które jest również określone w zawartej między nimi umowie. Wynagrodzenie składa się w tym przypadku najczęściej z części stałej oraz ruchomej (uzasadnionej od rezultatów jego działań). Jeśli pracownikowi, uda się wykonać pracę w okresie wcześniejszym, aniżeli było to przewidziane, otrzyma dodatkowe wynagrodzenie, jeśli natomiast spóźni się z terminem, część ruchoma jego płacy zostanie odpowiednio zmniejszona.

Uważam, ze warto także wspomnieć o ostatnio coraz częściej rozpowszechnianym sposobie, jakim jest płaca kafeteryjna. Pomimo, że nazwa nie wiele nam mówi, to już konkretne jej wyznaczniki będą brzmieć znajomo. Otóż pracownik nie otrzymuje jedynie zapłaty pieniężnej za wykonywaną pracę. W skład jego wynagrodzenia wchodzą również pozapłacowe często profity jak: dodatkowe ubezpieczenia zdrowotne, możliwość otrzymania czasu wolnego, dodatku mieszkaniowego, czy też produktów firmy za niższe niż w sklepach ceny. Spektrum możliwości jest tutaj naprawdę szerokie i wpływa niezwykle pozytywnie na poziom motywacji w firmie. Jedyny mankament, jaki nasuwa mi się na myśl, to fakt, że przygotowanie tego typu możliwości wymaga znacznego wysiłku organizacyjnego a co za tym idzie, również czasowego.

Dlaczego w naszym zakładzie stosowane jest takie a nie inne rozwiązanie? Z pewnością nie jest to jedynie widzimisie poszczególnych decydentów. Decyzje co do wyboru sposobu płacenia pracownikom zależy przede wszystkim od możliwości i warunków panujących w przedsiębiorstwie, oraz faktu, jaki sposób jest najbardziej adekwatny w związku z usługami, czy produkcją jaką zajmuje się firma.

Kulisy „zdobywania” (kupowania) takich „nagród” ujawnia artykuł: „Jak spocząć na Laurze? Wystarczy 200 głosów. I pieniądze.” opisany na stronach wyborcza.biz

http://8pp.utnij.net

Elementy procesu komunikowania zawsze pozostają takie same, bez względu na miejsce w którym zachodzi. Akt wewnątrzkulturowego porozumiewania spełnia nie tylko rolę suchego przekazywania dyrektyw, informacji, zaleceń, poleceń, etc. Czynność ta zaspokaja również nasze potrzeby. Do tych potrzeb zaliczamy potrzeby ego, gdyż poprzez komunikowanie się z innymi ludźmi dowiadujemy się jacy jesteśmy a inni ludzie poprzez ocenę naszego zachowania nas samych bliżej nas określają. Są to również potrzeby społeczne – poprzez komunikowanie wiążemy się społecznie z innymi ludźmi. Istnieje też potrzeba przyłączenia się, czyli posiadania poczucia, że jest się uczestnikiem relacji społecznych, potrzeba związana z pragnieniem posiadania kontroli nad otoczeniem (poczucie władzy) i możliwości wywierania wpływu na inne osoby oraz potrzeba przywiązania, manifestująca się jako pragnienie opiekowania się innymi ludźmi i świadomość, że inni opiekują się nami. Istnieje wiele czynników które wpływają na akt porozumiewania się, i to od nich zależy czy odniesiemy sukces w komunikacji lub porażkę.

Porozumiewanie jest procesem symbolicznym. Żadna wypowiedź werbalna, czyli słowa które wypowiadamy oraz niewerbalna, czyli gesty, które wykonujemy nie mają znaczenia same w sobie. Mają one znaczą dokładnie takie, jakie nada im sam odbiorca. Związani tą samą kulturą ludzie odbierają komunikaty i przypisują im wspólne znaczenie.

W momencie przekazywania informacji występujemy w roli nadawcy. Osoba do której zwracamy nasz komunikat to oczywiście odbiorca. Między nami istnieje pewna przestrzeń, która nazywa się kanałem, który to stanowi medium które przenosi naszą wiadomość (np. ruch cząsteczek powietrza). Żaden komunikat wystosowany do konkretnej osoby nie pozostanie bez odpowiedzi, czyli tzw. feedback’u (sprzężenie zwrotne). Feedback to odpowiedź zwrotna, będąca reakcją na naszą próbę komunikacji. Jako nadawca wysyłamy przekazy dwojakiego rodzaju – jeden drogą werbalną, drugi ciałem. Pamiętać bowiem należy, iż komunikowanie się jest procesem fizjologicznym, a nie tylko mentalnym – angażuje ono całe nasze ciało. Po drugie, będąc fizycznie w obrębie nadawanego komunikatu, zawsze jesteśmy zaangażowani w proces komunikowania – nasze gesty, słowa, uśmiechy, a nawet świadomy brak reakcji jest komunikatem zwrotnym. Dzięki feedbackowi nadawca wie, czy komunikat dotarł czy też nie. Pomiędzy nami a odbiorcą istnieje również tzw. szum – są to wszystkie te czynniki, które powodują zacieranie naszego komunikatu, co w konsekwencji prowadzi do jego zniekształcenia i w ekstremalnych przypadkach – całkowicie zagłuszają naszą wiadomość. Szumem może być brak łączności w telefonie, duża ilość ludzi w pojazdach komunikacji miejskiej, czy też odległość między nadawcą i odbiorcą. Istnieje również szum fizjologiczny, który spowodowany jest niepełnosprawnością którejś ze stron rozmowy. Szum psychologiczny natomiast to wszystkie czynniki tkwiące w nadawcy lub odbiorcy powodujące, że ludzie ci mniej sprawnie nadają bądź odbierają komunikaty (obecność mechanizmów obronnych, nastawienie odbiorcy na komunikaty).

Kolejnym aspektem komunikowania jest wspólny kontekst. Ustalenie wspólnego dla obu stron kontekstu pozwala odpowiednio dobrać rodzaj zakodowania informacji przez nadawcę i poprawnego odkodowania jej przez odbiorcę. Niezrozumienie kontekstu wypowiedzi przekreśla możliwość jej odebrania. Dlatego wpierw musimy ustalić w jakim kontekście wypowiemy naszą informację. Sam akt porozumiewania twarzą w twarz z drugą osobą daje nam potwierdzenie naszej intencji znaczeniowej, co samo w sobie wywołuje znaczenie komunikatu. Jednak niejednokrotnie te same słowa wypowiedziane do dwóch różnych osób mogą znaczyć coś innego.

Gdy rozumiemy kontekst nadchodzi moment skonstruowania wypowiedzi. Możemy po prostu powiedzieć wprost co mamy na myśli, być całkowicie szczerzy w trakcie mówienia, lecz to nie jest najlepsze rozwiązanie. Niechętnie słuchamy gdy ktoś mówi prosto w twarz co myśli na nasz temat, zwłaszcza gdy przekaz ten jest negatywny. Zamiast tego istnieje efektywniejsza metoda – zakodowanie przekazu, lecz w taki sposób, by wyłącznie nakierować naszego rozmówcę na wynikającą z naszego przekazu konkluzję. Układaniem przemówień i dobieraniem odpowiednich do sytuacji zwrotów zajmuje się retoryka, z której coraz chętniej korzystają politycy czy też dziennikarze.

„Błogosławiony ten, co nie mając nic do powiedzenia, nie obleka tego faktu w słowa.” – są to słowa Juliana Tuwima, bardzo dobrze pasujące do kolejnego aspektu komunikowania. Raz wypowiedziana, przekazana i odkodowana przez odbiorcę informacja ma charakter nieodwracalny. Staje się ona częścią doświadczenia życiowego interlokutorów. Co gorsza, starając się zamazać bądź zatrzeć niechciany komunikat, w istocie rzeczy tylko go dalej modyfikujemy.

Wyczuwanie kontekstu w jakim nasza rozmowa ma miejsce, umiejętne konstruowanie wypowiedzi, nakierowywanie rozmówcy na właściwy tor rozmowy, wywieranie wpływu – to wszystko zawiera się w naszych kompetencjach porozumiewania. Kompetencje te nabywamy przez całe życie – uczymy się rozmawiać z konkretnymi typami ludzi, zachowania wobec nich.

Istnieje kilka typów funkcji wypowiedzi w komunikacji językowej. Dotyczą one elementów sytuacji komunikacyjnej, a przede wszystkim są przyporządkowane różnym orientacjom na różne elementy tej sytuacji. Wyróżniamy więc orientację na nadawcę, odbiorcę, kontekst, kod, kontakt i komunikat. Na nadawcę zorientowana jest funkcja ekspresywna – występuje wtedy, gdy w komunikacie dominują emocje. Emocje te zasłaniają komunikat werbalny, wychodząc na pierwszy plan. Na odbiorcę skierowana jest funkcja konatywna (impresywna) – występuje gdy komunikat skierowany na odbiorcę ma wywołać odpowiednią reakcję (wpływ), głównie dotyczy poleceń i rozkazów. W kontekście jest to funkcja przedstawieniowa (referencyjna), w kodzie – funkcja metajęzykowa (poznawanie reguł samego kodu). Natomiast w kontakcie występuje funkcja fatyczna, czyli nawiązanie i podtrzymywanie kontaktów w społeczeństwie, a w komunikacie – funkcja poetycka, czyli operacje ze znakami, z formą językową tekstu, koncentracja uwagi na sposobie mówienia.

Na codzień każdy z nas znajduje się przez duży okres czasu w akcie porozumiewania. Fizyczna obecność przy drugim człowieku to też pewna forma komunikowania. Większą ilość informacji o sobie przesyłamy innym osobom naszym wyglądem, co potwierdza stare przysłowie – „To, kim jesteś, krzyczy tak głośno, że nie słyszę, co mówisz.”